De Marconist
Gegroepeerd rondom de overkoepelende figuur van de marconist worden hier een aantal werken getoond die erg uiteenlopend zijn qua inhoud, compositie en intensiteit, maar die toch een vrij coherent geheel vormen, omdat ze deel uitmaken van de informatiestroom die door zijn ‘systeem’ is gegaan.
Geselecteerd op basis van hun banaliteit eerder dan dat ze een precies doel dienen, lijken deze uit hun vertrouwde herinnering ontheemde beelden de realiteit van een dualistische, gefragmenteerde wereld, en zijn bewoner: de ‘displaced person’, te bevestigen.
In dit caleidoscopisch totaalbeeld treden huiselijke of landelijke taferelen in dialoog met momentopnames van fataal geweld, waardoor deze een andere intonatie krijgen, er een dreigende of verzachtende ondertoon ontstaat: de dodelijke klap van een neerstortend lichaam wordt plots opgevangen door de plons in een zwemdok, een weggewaaid occipitaal haarstukje heeft een ontluisterend effect, de lugubere teneur van de plaats van misdaad wordt ‘opgevrolijkt’ door de knusheid en kitscherigheid van het interieur.
Ook symbolen van rust en ontspanning zijn niet altijd wat ze lijken te zijn: het bed, de berrie, het bad, het gras, de boomhut, de stoel, de stoep - het kunnen evenzovele plaatsen van ongemak zijn, van spanning of angst. In een afwisselend besmuikte en luchthartige sfeer, balancerend tussen mededogen en meedogenloosheid, put Van Bossche hier andermaal uit een stukje (eigen) geschiedenis dat gedrenkt is in die typische mix van onbehaaglijkheid, luchtigheid en hilariteit die zo langzamerhand kenmerkend zijn voor het oeuvre van deze kunstenaar.
Léon Lemahieu